Περιγραφή του παιχνιδιού 2. Το δίπολο

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων, [1], [2], [3] περιγράφω το παιχνίδι.

Κάθε άνθρωπος-παίχτης είναι μόνος του. Μόνος του γεννιέται, μόνος του πεθαίνει και μόνος του παίζει το παιχνίδι της ζωής. Υπάρχει ένα ενδεχόμενο, να παίξει κανείς το παιχνίδι συμπράττοντας με άλλον παίχτη (ή παίχτες). Κατ’ ουσία όμως παίζει μόνος, κατ’ εξαίρεση με το ιδανικό του ταίρι ή/και άλλους μαζί (Machiavelli 2007).

Ο Anubis και η Bastet, υπάρχουν με τέτοιον τρόπο στον χώρο, που είναι ακάλυπτοι, εκτεθειμένοι στις προκλήσεις του χώρου τους.

Θα ήθελα να ταυτίζεται ο παίχτης και να μπαίνει ζωντανά στο παιχνίδι του (βλ. σχετικές εικόνες από το σκάκι στα έργα: Bulgakov 1991, Carroll 1997). Και οι μορφές του Anubis και της Bastet, με παρασέρνουν.

Κάθε παίχτης παίζει με το δίπολό του-δύο πιόνια, τον Anubis (αρσενικό) και την Bastet (θυλικό) που συμβολίζουν τις παρακάτω κυρίαρχες ουσίες:

Το αρσενικό και το θηλυκό που εμπεριέχεται σε κάθε παίχτη (βλ. Roudinesco 2008).

Το φύλο του παίχτη εκδηλώνεται ως η επικρατούσα άποψη του αρσενικού ή του θηλυκού. Όμως και τα δύο εμπεριέχονται σε αυτόν.

Ο Anubis είναι ο προστάτης των νεκρών και αφορά τους νεκρούς, με τους οποίους παίζουμε το παιχνίδι της ζωής μας. Οι καταβολές, οι επιρροές, οι πρόγονοι, η πολιτισμική μας ταυτότητα, όλα αυτά αφορούν τους νεκρούς μας.

• Ο Anubis, ως προστάτης των νεκρών, έχει μια στατική θέση στον χώρο και ως αρσενικό, δεν γεννάει. Κινείται ελεύθερα, προς κάθε κατεύθυνση, μια θέση στην ώρα του.
• Δεν μπορεί να περάσει μέσα από τις πυραμίδες.
• Δεν σκοτώνεται

Η Bastet, ως ηλιακή και πολεμική μορφή, είναι η ευελιξία στις ώρες (κινήσεις) του παίχτη για την γέννηση και τον ολοκλήρωση των έργων του. Είναι δημιουργική, μπορεί ενδεχομένως να υπερπηδήσει εμπόδια με την βοήθεια της τύχης, αλλά είναι αναλώσιμη μορφή.

Η Bastet κινείται σαν την βασίλισσα του σκακιού (όπως έχει επικρατήσει να κινείται αυτή σήμερα).

Δεν είναι επιλέξιμο, αλλά η φύση οδηγεί σε συγκρούσεις. Έτσι μια Bastet μπορεί να σκοτωθεί από τον άλλο Anubis ή την άλλη Bastet.

Επειδή όμως ακριβώς δεν είναι επιλέξιμο, αν σκοτωθεί η Bastet, ο παίχτης που την σκότωσε, θα παραμείνει ακίνητος για τις τρεις επόμενες ώρες (κινήσεις) και ο Anubis (που θα έχει χάσει την Bastet του) θα έχει την ευελιξία να κινηθεί τρεις θέσεις.

Είναι βέβαιο (?) ότι οι νεκροί δεν αλλάζουν κατάσταση. Θέλω να πιστεύω όμως ότι, ενώ παίζουν στατικά μες το παιχνίδι, σε στιγμές αδυναμίας αφυπνίζονται και διαδραματίζουν έναν περισσότερο δυναμικό ρόλο.

Στην συνέχεια, η Bastet μπορεί να αναγεννηθεί αν ο παίχτης έχει τέσσερα έργα τα οποία θα επιστρέψουν και γίνουν ιδέες στους περιβάλλοντες τόπους. Αυτό προϋποθέτει ότι οι τόποι θα είναι ελεύθεροι και θα μπορούν να τοποθετηθούν οι ιδέες σε αυτούς. Τότε η Bastet θα αναγεννηθεί από το κέντρο (που πρέπει και αυτό να είναι ελεύθερο).

Επίσης, μπορεί να αναγεννηθεί και με την βοήθεια της τύχης, μέσα από όποια πυραμίδα επιλέξει (αν υπάρχουν πυραμίδες στο χώρο) ή από όποιο περιβάλλοντα τόπο επιθυμεί-χωρίς ιδέα.

Αν η ανα-γέννησή της προκύψει μέσα από μια πυραμίδα, η πυραμίδα από την οποία αναγεννιέται θα πάει στον παίχτη που την αναγέννησε.

Όταν η Bastet πάει στο κέντρο τότε γεννάει ιδέα, στον τόπο που θα επιλέξει.

Στόχος είναι η ιδέα να γίνει έργο (δηλαδή να κερδηθεί από τον παίχτη).

Όταν η Bastet είναι στο κέντρο και γεννάει, αναμένεται να πετάξει την ιδέα στην περιοχή που θα την φτάσει (ή θα την καλύψει) το αρσενικό.

Θα μπορούσαμε να απαγορεύσουμε στον Anubis να μην υλοποιεί αυτός τις ιδέες και να τις κάνει έργα?

Πιστεύω πως όχι για δύο λόγους.

• Αν δούμε τον Anubis ως αρσενικό, η φύση του αρσενικού είναι να κυνηγάει και να προσπαθεί να ολοκληρώσει τις ιδέες. μετατρέποντάς τες σε έργα.
  
• Αν δούμε τον Anubis με τα υπόλοιπα συμβολικά στοιχεία που περιγράψαμε (καταβολές, επιρροές, πρόγονοι, πολιτισμική ταυτότητα) πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι και αυτά παίζουν τον ρόλο τους στα έργα μας (κερδίζοντας ή χάνοντας) . Βέβαιο είναι ότι χαρακτηρίζουν τις ιδέες μας, στο παιχνίδι της ζωής. Πολλές φορές, ο χαρακτηρισμός αυτός-και-μόνο, τις κερδίζει.

Άρα και τα ο Anubis και η Bastet, οφείλουν να έχουν την δυνατότητα της δημιουργίας-υλοποίησης των έργων.

Τέλος, κανένα από τα δύο πιόνια δεν μπορεί να κινηθεί επάνω από το άλλο σε οποιαδήποτε κίνηση.


Υ.Γ. 1
Στην συνέχεια θα εξηγήσω τους ρόλους του κέντρου και της πυραμίδας.

Υ.Γ. 2
Αύριο η συνέχεια

Υ.Γ. 3
Βλ. σχετικές αναφορές

Περιγραφή του παιχνιδιού 1. Ιδέες-έργα

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων, [1], [2], στις επόμενες αναρτήσεις θα περιγράψω το παιχνίδι.

Τάση του ανθρώπου είναι η ομαδοποίηση-αγέλη (Le Bon 2004), ο συσχετισμός με άλλους ανθρώπους, η σύν-πράξη. Στα πλαίσια αυτά απαιτείται η παρουσία μιας ιεραρχικής δομής, ο συντονισμός με σύστημα-συστήματα (Μακιαβέλι 2003). Έτσι αναπτύχθηκε το σκάκι.

Σήμερα δεν υπάρχει μονοσήμαντα αυτή η ανάγκη. Οι ταχύτητες και η δικτύωση είναι τέτοια, που ο κόσμος γυρίζει σαν ρουλέτα και αυτόνομες μονάδες έχουνε την δυνατότητα να προβληθούν και να παράγουν έργο απρόβλεπτα-απρόσμενα γρήγορα και πολύ ουσιαστικά.

Η δυναμική του χώρου είναι πλέον εξαιρετικά ευμετάβλητη.

Μπορεί να την κοιτάζεις από μια γέφυρα και να χαζεύεις την αφύσικη ταχύτητα των τετράτροχων στην άσφαλτο, αλλά μπορεί και να κρυφο-κοιτάζεις την μισό-κλειστη πόρτα του μπάνιου, μήπως κάποιος βγει χαρούμενα από αυτήν.

Στόχος του παιχνιδιού είναι η γέννηση των ιδεών, η μεταφορά τους σε έργα, στη ζωή-παιχνίδι και η ανα-γέννηση των παιχτών μέσα απ’ αυτά (βλ. Shure 2003).

Τα έργα προ-υπάρχουν σαν ιδέες στον χώρο (στα περιθώριά του-στον περιβάλλοντα τόπο). Στην κλίμακά μας, οφείλουμε να τα ανακαλύψουμε και να φτάσουμε σε αυτά κατ' ουσία γεννώντας την ιδέα τους και υλοποιώντας τα (βλ. Ράιχ 1983).

Στόχος λοιπόν είναι τα έργα. Η μεταφορά των ιδεών σε έργα, (που συμβολίζονται με μικρά βότσαλα στο χώρο) και η επιτυχία στην ταχύτητα της γέννησης και της ολοκλήρωσής τους (τα πεπερασμένα όρια της ζωής) αναδεικνύει τον νικητή του παιχνιδιού.


Υ.Γ, 1
Αρχίζω να το παίζω.

Δεν είναι βέβαιο ότι η περιγραφή θα παραμείνει ως έχει.

Κάποια στιγμή θα προσπαθήσω να την σταθεροποιήσω σε σχετικό τεύχος.

Για την ώρα, όλες οι σχετικές αναρτήσεις θα υφίστανται συνεχείς ανανεώσεις.

Όπως και να 'χει όμως, παίζοντας το παιχνίδι, υπάρχουν διάφορες αντιλήψεις επάνω σε αυτό και φαντάζομαι ότι η μορφή του μπορεί να είναι ευμετάβλητη-σαν το σκάκι (βλ. Yalom M., Η γέννηση της βασίλισσας του σκακιού, μτφ. Εύη Κλαδούχου, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2008).

Υ.Γ. 2
Αύριο η συνέχεια

Υ,Γ.3
Βλ. σχετικές αναφορές

Για το κλόπυ-ράιτ

Οι άνθρωποι που-κάτι-κάνουν, παγιδεύονται, σε μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία, στην οποία, από την στιγμή της δημιουργίας κάθε έργου, μπαίνουν σε μια διαπραγμάτευση για την έκθεση-δημοσίευση-εκμετάλλευσή του.

Είναι πολλές οι παράμετροι μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης και δεν την «κάνεις εύκολα καλά».

Και αυτό γιατί, όταν ολοκληρώνεις ένα έργο, είσαι εκεί και το υποστηρίζεις, διεκδικείς τα «πνευματικά του δικαιώματα», ή καλύτερα την γέννησή του, αφού το κάθε έργο είναι «παιδί» του δημιουργού του.

Η ευτυχία του δημιουργού είναι το έργο αυτό να μεγαλώσει και να διαχυθεί, να δημιουργήσει την δική του πορεία. Έτσι, ζει και αυτός μέσα από αυτή.

Γιατί το δεύτερο μισό της χαράς της δημιουργίας, είναι να την μοιράζεσαι.

Αλλά αντί να την μοιράζεσαι σου την κλέβουν. Και είναι πολλές οι μορφές της κλοπής. Μου έχουν κλαπεί πολλά έργα, που δεν είμαι εγώ μέσα σε αυτά και νιώθω σαν να κλέβουνε κομμάτι του εαυτού μου.

Όχι γιατί κάποιοι κερδίζουν εύσημα ή βγάζουν λεφτά εκμεταλλευόμενοι το έργο μου, αλλά γιατί δεν μοιράζομαι την χαρά της δημιουργίας μου, δεν είμαι εγώ στο δημιούργημά μου. Αναπαράγω απλά μια διαδικασία κατά την οποία κάποιοι άλλοι, κάτι-κάνουν.

Επειδή όμως ο δημιουργός δεν έχει την δυνατότητα και την πολυτέλεια, να κυνηγάει τους κλέφτες του (που κατά κανόνα είναι δυνατότεροί του) η λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι η εξής:

Ο δημιουργός να χαρίζει το-όποιο έργο-του στο Δημόσιο ή σε Ιδρύματα έτσι ώστε ο κλέφτης να έχει να κάνει με κάποιον δυνατότερο από αυτόν. Και πρέπει να ελπίζει ότι αυτός που θα πάρει τα έργα του θα έχει την διάθεση, την δύναμη και τον μηχανισμό για να κυνηγήσει κάθε κλέφτη.

Αλλά πάλι, είναι αυτός ο στόχος?

Γιατί κάθε έργο που φεύγει και εκτίθεται, βρίσκει τον Καλό ή Κακό του δρόμο και ανεξάρτητα με τον κάθε κλεπτ-αποδοχο-διαχειριστάκο στον οποίο έχει καταλήξει και χρεώνεται εν-μέρη και στον δημιουργό του.

Όμως η φύση του δημιουργού είναι η ίδια η δημιουργία, αφού: μπορεί κάποιος να του έκλεψε τα έργα του, θα φτιάξει όμως άλλα, πολύ καλύτερα, που θα τον προστατεύσουν και θα τα προστατεύσει.

Το ότι οφείλει να προσπαθήσει, αυτά να μην μαγαριστούν και να 'χουν ομορφότερη στράτα είναι (για το τώρα του) μια-κάποια ανακούφιση.


Υ.Γ.
Άρθρα σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία μπορείτε να διαβάσετε στον ιστό-τοπο του Πάσχου Μανδραβέλη: http://www.medium.gr/

Για την συντήρηση των κτηρίων

- Το σπίτι είναι ‘σερνικό.
- Τι εννοείς ρε Σάκη?
- Πάντα ζητάει (και δεν γεννάει ποτέ).

Πρόσωπα και προσωπεία

Συνέβη εχθές, εξ αφορμής προωθημένου mail μου, όπου: αυτός που το προώθησε, δεν είχε την ευστάθεια να υποστηρίξει τον λόγο του και τα έργα του.

Και τα διεκδίκησε μέσω του δικού μου mail γι αυτό το σχολιάζω.

Κατ’ αρχήν έγγραφα που κοινοποιούνται οφείλουν να έχουν μια συγκεκριμένη μορφή, έτσι ώστε να είναι «προς κοινοποίηση». Μου φαίνεται άκομψο να γράφω «τί χαμπάρια ρε...» και αυτό να κοινοποιείται.

Έχω κοινοποιήσει-δημοσιεύσει, μέρος της προσωπικής μου αλληλογραφίας, όταν θεωρούσα ότι αυτή είχε κάποιο ενδιαφέρον για κάποιους (κυρίως για εμένα και τον Γιάννη), χωρίς όμως να εκθέσω πρόσωπα που αναφέρονται σε αυτήν. Τα συγκεκριμένα μέρη, τα είχα αντιληφθεί και τα βλέπω ως «ποιητική έκφραση».

(βλ.: Γραπτά μηνύματα, «Ποιητική συλλογή» που γράφτηκε μαζί με τον Γιάννη Δρακόπουλο τον καιρό που ανεβοκατεβαίναμε στο Λαύριο)

Πλην όμως, το να προσπαθήσει κανείς να διεκδικήσει, να διατάξει ή να προκαλέσει και να μεταθέσει την ευθύνη με την προσωπική του αλληλογραφία (λόγια άλλων), κατ’ εμέ αναδεικνύει αστάθειά-του.

Και πιστεύω ότι εκεί οφείλεται και η προσωπολατρία στον καταμερισμό των ευθυνών.

Γιατί η μετάθεση (βάζω κάποιον άλλον να τα γράφει για μένα, βάζω κάποιον άλλον να δίνει διαταγές αντί για μένα) σημαίνει αγωνία της παραίτησης από τις ευθύνες της κάθε πράξης.

Γι αυτό και θεωρώ αν-ακόλουθη την χρέωση κάθε «κακώς-γενόμενου» συμβάντος στον πρωθυπουργό (όπως συμβαίνει τον τελευταίο μήνα ) αλλά και γενικότερα στον-όποιο «πρωθυπουργό».

Υπόλογοι είμαστε όλοι μας που, στον μικρό-κοσμό μας, οφείλουμε να χρεωνόμαστε τις πράξεις, τις επιλογές, τις θέσεις και τα λάθη μας.

Συνακόλουθα, πρόσωπα ασταθή, οφείλουμε να τα αντιλαμβανόμαστε ως προσωπεία, μιας και, διακρίνοντας ακαθόριστες σκέψεις πίσω από την προσπίπτουσα εικόνα-τους σε μας, οφείλουμε να προφυλαχθούμε.

Δυστυχώς είναι πολλά τα παραδείγματα τα οποία βλέπω-έχω δει και ζω.

Και δεν μπορώ να πω ότι δεν με στεναχωρεί αυτή η εικόνα.


Υ.Γ.
Βλ. επόμενη ανάρτηση: Για τα προσωπεία