Ερωτευμένος Μίκυ

Από τις ωραιότερες βινιέτες κόμιξ, "Μικυ & Μίνι, ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ", το αριστούργημα του Τζόρτζιο Καβατσάνο, ΚΟΜΙΞ, αρ. τεύχους 305, Ιούλιος 2006.

"Βόλτα και αλητεία-αυτόνομή παιδεία"

Το σύνθημα "βόλτα και αλητεία-αυτόνομη παιδεία" το είδα γραμμένο σε έναν τοίχο απέναντι από το εργοτάξιο του κτηρίου Αβέρωφ.

Και φεύγοντας απ' το έργο, κάθησα και σκέφτηκα: Γιατί παλεύω τώρα? Και για ποιους? Τόσοι μαστόροι, τόσοι αγώνες...

Δεν έχω εκπαιδευτεί καλά στην Ελληνική γλώσσα, αλλά μου φαίνεται ότι το παιδεία προκύπτει απ’ το παιδεύω. Μήπως όμως προκύπτει από το παιδί-που μας παιδεύει? Σε κάθε περίπτωση, μήπως, κάθε μία από αυτές τις έννοιες συνεπάγεται την συγκρότηση ενός εκπαιδευτικού συστήματος που απαιτεί ωριμότητα? Και μήπως αυτό είναι το ζητούμενο?

Δισκευάζοντας λόγια του Μεγάλου Αλήτη που αγαπώ ιδιαίτερα (Charles Bukowski) παρατηρώ το εξής:

«Η "ελευθεριότητα" είναι εντάξει γι’ αυτούς που την έχουν.
Μόνο μην τη φορτώνετε σε μένα.
Έχω περισσότερη πίστη στον υδραυλικό μου
απ’ ότι στην "ελευθεριότητα" (και ότι αυτό συνεπάγεται).
Οι υδραυλικοί κάνουν καλή δουλειά.
Αφήνουν τα σκατά να κυλάνε.»


Υ.Γ. 1
Και ενώ δεν δεκδικώ σκηνοθετική άποψη (απλά ένα ρολάκι στο ευρύτερα "εκπαιδευτικό" σύστημα) στεναχωριέμαι ιδιαίτερα που βλέπω την-όποια δουλειά μου να είναι αν-ούσια.

Υ.Γ.2
Την βόλτα σας-την βόλτα μου.
Από σήμερα διακοπές (και χωρίς τύψεις-που είχα μέχρι τώρα)!

Προμηθέας Πυρφόρος και επιφώνημα

Σε συνέχεια πρηγούμενης ανάρτησης, ολοκληρώθηκε η εργασία που περιέγραφα και η δημιουργία του εκμαγείου του έργου.

Τις μέρες αυτές είχα μια εξαιρετική χαρά.

Βλέποντάς με όμως ένας γνωστός μου, να περπατάω στο Πολυτεχνείο, με ρούχα δουλειάς -πηλό και γύψο πάνω μου- αναφώνησε: "ρε Φοίβο τι κάνεις? Δουλεύεις?".

Γιατί τόσο περίεργο είναι να δουλεύει κανείς σήμερα.

Για την πολιτική και άλλες αηδίες

Σε σχετική "πολιτική" συζήτηση που είχα σήμερα για τα νέα φορολογικά μέτρα κ.α. αγαπητός φίλος μου έλεγε: για να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική, πρέπει να καταλάβει ότι ο κόσμος έχει αιτήματα.

Και το μόνο πράγμα που αντιλαμβάνομαι αυτή τη στιγμή ως αίτημα είναι: θέλουμε περισσότερα λεφτά για να καταναλώνουμε περισσότερο.

Δηλαδή αντί να συζητάμε γιατί δεν υπάρχουν καλά δημόσια νοσοκομεία για να γεννήσουμε και καλά δημόσια σχολεία για να στείλουμε τα παιδιά μας, το κοινό μας αίτημα είναι: φέρτε περισσότερα λεφτά για να πάμε στα ιδιωτικά νοσοκομεία-σχολεία.

Η εποχή μας ξεπερνάει και η αγορά είναι αμείλικτη. Βέβαιο είναι ότι θα δώσει "τα καλύτερα" και τελικά -ίσως φθηνότερα- από το "σπάταλο" δημόσιο.

Γιατί δεν λυπάμαι που θα φορολογηθώ. Όσο αντέχω τουλάχιστον. Και θέλω να δώσω για να πάρω: υγεία, εκπαίδευση, ασφάλεια.

Απελπίζομαι όμως όταν βλέπω να πληρώνω τις λοβιτούρες κάθε "καρεκλο-κύριου" που σπαταλά και καταχράται τα λεφτουδάκια μου.

Άλλα "κατορθώματα" του Ελλην-άρα

Εξαιρετικό κείμενο για την κουλτούρα του Ελλην-άρα από το ιστολόγιο "το ημερολόγιο ενός πατέρα". Μας θυμίζει τα λόγια της Φανής Χαλκιά: "….Oι Έλληνες είμαστε γεννημένοι πρώτοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους. Το αποδεικνύουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλο τον κόσμο. Το έχουμε στα κύτταρα μας και είναι το μεγαλύτερο δώρο..".

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κλωσάμε την αντίληψη, ότι ο ορθός τρόπος για να αναδεικνύουμε την Ελαδ-άρα είναι να παίρνουμε "χρυσά" μετάλλια ή να γράφουμε -και σήμερα- τα "σοφά" αποφθέγματα μας σε πλάκες με την σμίλη (βλ. σχετική αναφορά από το ιστολόγιο του "πιτσιρίκου": "την παράσταση έκλεψε ένας βουλευτής του ΛΑΟΣ που -εν έτει 2008- περηφανεύτηκε ότι δεν έχει ιδέα από υπολογιστές. Δηλαδή, αν δεν τον είχατε εκλέξει βουλευτή, θα ήταν άνεργος").

Αλλά μας άνοιξε τα μάτια ο "Θείος". Παρ' όλο που τόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν για τους Ολυμπιακούς του στην Ελλάδ-άρα μας, αυτός, Φίλος αλλά Δίκαιος, τέσσερα χρόνια μετά μας έδωσε το χρυσό στην ντόπα.

Πολλούς στεναχώρησε αυτό, αλλά εγώ χάρηκα ιδιαίτερα.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβει ο Ελλην-άρας ότι δεν μπορεί να ντοπάρετε και να επιβιώνει "διακρινόμενος".

Η κακομοίρικη και τεμπέλικη αντίληψη που έχει επικρατήσει για την γενιά των 700 ευρώ αποτελεί την βάση για το κακόμοιρο χρυσο-ντοπέ μέλλον μας.

Γιατί βλέπω, έχω δει και συναναστρέφομαι στην καθημερινότητά μου, καλύτερα αμειβόμενους μετανάστες οι οποίοι εργάζονται σεμνά: στα εργοτάξια, στα χωράφια, στην οικοδομή-όπου.

Και χωρίς να κοιτάζουν αφ' υψηλού λόγω κουλτούρας και εκπαίδευσης (έχω συναναστραφεί με πολλούς πανεπιστημιακής μόρφωσης), γίνονται εργάτες, μαστόροι και τελικά δημιουργοί ενός καλύτερου μέλλοντος γι αυτούς, βοηθώντας εμάς -τους άχρηστους- να επιβιώσουμε.

Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα.

Και οφείλει κάποια στιγμή να απαιτήσει σεμνή και έντιμη εργασία, από τους πολίτες της (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι αθλητές της) και φυσικά από τους πολιτικούς της.


Υ.Γ. 1
Και είναι θλιβερή η στάση του συστήματος που σκοτώνει τα άλογα όταν γεράσουν.

Γιατί όσο και αν διαφωνώ με αυτής της μορφής αθλητισμό, συμπάσχω με τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και που έπαιξαν την ζωούλα τους, με αυτά που καταπίνουν, γιατί τους ξε-γέλασε (και πάλι) η Ελαδ-άρα τους (διαφωνώντας πάντα, με τις βλακείες που λένε συχνό-τατα: βλ. συνομωσία κ.α. αρλούμπες).

Και αυτό γιατί τους αντιλαμβάνομαι ως πολεμιστές ενός ανίερου πολέμου, που ενώ η χώρα τους, τους εξοπλίζει, αποδοκιμάζει τα όπλα τους και τους ξεφτιλίζει.

Αλλά μόνο άμα χάσουνε.

Γιατί άμα κερδίσουνε διεκδικεί τις δάφνες τους.

Υ.Γ 2
Πολύ ωραία προσέγγιση που αξίζει επίσης να δείτε: http://olympia.gr/2008/08/10/fake_olympics/

Υ.Γ.3
Εξαιρετικό σχετικό άρθρο του Ν. Δήμου:
http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=289

Υ.Γ 4
Βλ. προηγούμενη ανάρτηση του ιστολογίου σχετική με προηγούμενα "κατορθώματα".