Για τα συμβάντα στην Μονή Βατοπαιδίου

Πολλά θλιβερά συμβάντα ακούγονται για την Μονή Βατοπαιδίου.

Βλέποντας τα γεγονότα, θυμάμαι το τι σημαίνει Μοναστήρι.

Έχοντας την πολυτέλεια να περάσω ένα μικρό διάστημα σε μια Μονή του Αγίου Όρους, έζησα -στα μέτρα μου- την Μοναστική καθημερινότητα. Και είδα ότι τα μοναστήρια στηρίζουν την δομή της ύπαρξής τους σε σκληρούς κώδικες, αυστηρή καθημερινότητα και εξαιρετική αισθητική.

Στον βαθμό που μπόρεσα να παρακολουθήσω, έζησα εκεί μια εξαιρετικά υψηλή θρησκευτική εμπειρία και υπέροχο χρόνο. Χωρίς να έχω αντίστοιχες εμπειρίες, τολμώ να πω ότι η θρησκευτική εμπειρία ήταν μια εξαίρετη μορφή γνώσης που διαμορφώνει συμπεριφορές και συνειδήσεις, ενώ αμβλύνει την αντίληψη. Παράλληλα αποκαλύπτει ανεξερεύνητους χώρους του Είναι. Υπέροχα ήταν.

Και δεν αναφέρομαι σε θεο-σοφικά ζητήματα. Είμαι εξαιρετικά αν-αρμόδιος για να αναφερθώ σε αυτά.

Εξ’ άλλου θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανό Ορθόδοξο μόνον επειδή σε αυτό το πολιτισμικά-θρησκευτικό πλαίσιο μεγάλωσα, σε αυτό βαφτίστηκα και σε αυτό παντρεύτηκα.

Το πνεύμα του τόπου όμως, θεωρώ ότι διατηρεί τις ευλογίες κάθε Θεού που λατρεύτηκε στο τόπο αυτό.

Γι αυτό και δεν γνώρισα μυστήρια όπως η εξομολόγηση και η μετάληψη, μολονότι θαύμασα την λειτουργία τους. Αυτό γιατί μου φαίνεται σχεδόν αυθάδεια να πιστεύω ότι μόνο το δικό-μου Σύστημα-Δίαυλος που διδάχθηκα είναι αυτό και μόνον. Και θεωρώ ότι, η αναζήτηση αυτή, οφείλει να γίνεται μέσα μου και όχι στα πλαίσια του -οπίου- συστήματος.

Στο Άγιο Όρος, το σύστημα αυτό, βρίσκει μια ακραία και ενδεχομένως γοητευτική έκφραση. Και -κατάλαβα ότι- κυριότατη ουσία του συστήματος αυτού είναι η Υπακοή (βλ. σχετικό άρθρο στο Βήμα).

Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αυτό. Κάθε μηχανισμός (μηχανή, ίδρυμα, οργανισμός, κόμμα, εταιρία, στρατός) απαιτεί από τα μέρη του υπακοή για να λειτουργήσει.

Όμοια και αυτός.

Χωρίς όμως -πιστεύω- να είναι ο ρόλος του, η επέκταση του συστήματος «υπακοής» στους «κοσμικούς».

Έτσι η –με την εξουσία του Θεού- συγχώρεση, απαγόρευση, ευλογία και εντολή, δίνει στον μηχανισμό αυτό αφοπλιστικές δυνατότητες και απίστευτη κοσμική-οικονομική (και όχι πνευματική) δύναμη.

«┼ Γνώτε έθνη καί ηττάσθε, ότι μεθ' ημών ο Θεός».

Με την διαλεκτική αυτή αλλοιώνεται (σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη) η θρησκευτική εμπειρία. Και από Υπέροχη Ώρα γίνεται εξαιρετικά δελεαστικός μηχανισμός εξουσίας για όλους τους θιασώτες της.

Άρα, μέχρι οι ηδονιστές της εξουσίας να καταφέρουν να ανακαλύψουν και αυτοί -ανυπάκουα- το Θεό τους, είναι βέβαιο ότι θα προκύπτουν γεγονότα που θα φαίνονται ή δεν θα φαίνονται, όπως αυτά που βλέπουμε σήμερα και έχουμε ξανα-δει πολλές φορές και στο παρελθόν (βλ. σχετικό άρθρο στα ΝΕΑ).

Για τους Θείους

Πρώτη φορά άκουσα τον όρο «Θείος» όταν ήμουν στο στρατό.
Αναφέρονταν στον τότε, καλό και αγαπημένο, Διοικητή μας.

Έκτοτε τον χρησιμοποίησα συχνά για να αναφερθώ σε διάφορους ανθρώπους που με επηρέασαν και με επηρεάζουν με μιαν άτυπη «εξουσία» που ασκεί μια γοητεία πάνω μου.

Έτσι, υπάρχουν Θείοι (με τους οποίους έχω συγγενική σχέση) και Θείοι επί-των-τιμών (με τους οποίους δεν έχω συγγενική σχέση).

Αλλά τι ρόλο έχει ο Θείος?

Ο Θείος, απαλλαγμένος από τις ψυχαναγκαστικά-συμπλεγματικές σχέσεις που αναπτύσσονται σε παιδιά και γονείς, χρεώνεται τον ρόλο του αγαπημένου προτύπου που κατ’ ουσίαν συν-υπάρχει

Παράλληλα διατηρεί τον ρόλο ενός Προσώπου-Οδηγητή και Φύλακα.

Φυσικά αυτό συμβαίνει στον ανεξάρτητο-δικό του χρόνο. Και είναι πολλοί οι Θείοι που έχω κοντά και άλλοι που μου λείπουνε.

Προσωπικά χρεώνω πολλά καλά πράγματα που μου συνέβησαν στους Θείους μου (γι αυτό τους είχα αφιερώσει και την Δ.Δ. μου).

Αυτά μου ήρθαν στο μυαλό την προηγούμενη εβδομάδα στην Μήλο.

Με τον αγαπημένο μου Θείο Γιάγκο στο "Kosta-Kosta".

Λεπτομέρεια στην παραπάνω φωτογραφία. Από πάνω, η Μελαναίγιδα (την οποία ήμουν πάντα εξαιρετικά περήφανος που είχαμε και στο N.Y.).

Για την «ιντερνετ-ική» δημοκρατία κ.α. σχόλια

Πρόσφατα, άκουσα την άποψη ότι σε λίγο θα οδηγηθούμε σε έναν κόσμο στον οποίο κάθε απόφαση θα είναι απόλυτα συλλογική και δημοκρατική. Αυτό θα γίνεται σε σχετικές ιστοσελίδες, όπου όλοι εμείς θα μπαίνουμε και θα κάνουμε τα σχετικά «κλικ» για να συμμετέχουμε σε κάθε πολιτική επιλογή.

Η εξαιρετική επιμονή στα φόρουμ, τα ιστολόγια, τις on-line ψηφοφορίες, σε συνδυασμό με την δυναμική -που είναι περισσότερο από προφανές- την οποία έχει το ίντερνετ, με κάνει να το φαντάζομαι αυτό ως κάτι εξαιρετικά εφικτό.

Έτσι, κάποιοι το εισηγούνται με τις πρακτικές τους-άλλοι το καλλιεργούνε.

Και θα μπορούσε να δει κανείς το ίντερνετ ως μια νέα «αγορά», ίσως με νέους νόμους-άλλους κανόνες.

Πρέπει να αποδεχθούμε όμως, ότι η σκέψη αυτή οφείλεται στην ανικανότητα της «δημοκρατίας» μας να αναδείξει Ανθρώπους «οδηγούς» ή -καλύτερα ίσως- «εμπνευστές».

Απουσία Ανθρώπων, η ιντερνετ-ική δημοκρατία γίνεται -αυτονόητα σχεδόν- εξαιρετικά πειστική.

Και τι καλύτερο από μια ουσιαστική δημοκρατία! (?)

Κάτι όμως με φοβίζει.

Γιατί «θέλω»(?)-«πρέπει»(?) να αποφασίζω εγώ για το οτιδήποτε?

Γιατί για να αποφασίζω πρέπει να γνωρίζω και το μόνο που ξέρω είναι ότι διαβάζω στα πεταχτά στα ιστολόγια και τις εφημερίδες. Ο ρόλος μου, ανθρωπάκος και ‘γω, διεκδικώ το «ευ ζην» με την εργασία μου, την γλυπτική μου και τους ανθρώπους γύρω μου, στον περιορισμένο μου χώρο και χρόνο.

Θεωρώ τον εαυτό μου επί μέρους ώριμο, να φέρω άποψη και να την εκθέτω: ως πολίτης. Από το βήμα που μου δίνεται και που αυτό διεκδικώ: την εργασία μου, την γλυπτική μου, το ιστολόγιό μου.

Γιατί έτσι νιώθω καλύτερα. Ως πολίτης.

Σε ζητήματα όμως, στα οποία έχω επιφανειακή άποψη, δεν τα έχω μελετήσει και δεν τα ξέρω (ίσως γιατί δεν είναι ο ρόλος μου για να τα γνωρίζω, απλά δεν μου λένε ή απλά βαριέμαι να διαβάζω), γιατί να πρέπει να αποφασίζω?

Και αν «αποφασίσω» (συμμετέχω στην απόφαση) και ‘γω, μήπως έτσι γίνω συμμέτοχος νομιμοποιώντας απλά τις μύχιες επιλογές κάποιων άλλων?

Γιατί από την μια μεριά υπάρχει το «Θεϊκό» Δίκαιο των «Αρχόντων-Δημοσιογράφων» που δεν είναι τίποτε άλλο από την εξουσία της διαμόρφωσης και από την άλλη η καθολική ψηφοφορία, που δεν είναι παρά ένστικτο των διαμορφούμενων μαζών και κατευθυνόμενη κοινή διάνοια.

Αλλά ένα έθνος δεν είναι αριθμός αξιών ή άθροισμα αριθμών, χωρίς διάκριση. Είναι ζωντανό ον αποτελούμενο από όργανα.

Και η ιστορία του δεν γράφεται για έναν λαό που πίσω από ένα εκατομμύρια τερματικά, έκανε πέντε εκατομμύρια κλικ.

Η ιστορία οφείλει να πιστώσει κάποιους για τις επιλογές τους. Γιατί η χρέωση της επιλογής απαιτεί ένα ελάχιστο συναίσθημα ευθύνης (όχι ότι σήμερα υπάρχει αλλά θα έπρεπε) και πίσω από το «ανώνυμα»-«επώνυμο» κλικ, χάνεται ο καταμερισμός της ευθύνης.

Γι αυτό, όσο δεν αναδεικνύονται υπεύθυνοι εκπρόσωποι-ουσίας, όλων των οργάνων του σώματος και δεν παρακάθονται μαζί για να διαμορφώσουν την δική τους ιστορία, οι κοινωνίες θα κυβερνιούνται από ένστικτο, πάθη και δύναμη και δεν θα υπάρξει ποτέ Κοινωνικός Ναός.


Υ.Γ.
Αφιερωμένο στους Μελέτη Μελετόπουλο, Νίκο Ράπτη και Γιάννη Σακιώτη, με τις θερμές ευχές μου για ένα καλό ξεκίνημα της κινήσεώς τους μιας και -κατά την ταπεινή μου γνώμη- είναι Άνθρωποι, άξιοι και επιλέξιμοι και εύχομαι να χρεωθούν Καλά και Αγαθά Έργα της μελλοντικής ιστορίας του τόπου-μας.

Να τρώτε λιτά

Παρανόησαν όμως τα λόγια του και φάγανε λυτά. :-/

"Παιχνίδια"

Μου αρέσει να φαντάζομαι έναν κόσμο-όπως τον θέλω.

Αλλά αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι με τον κόσμο, μου αρέσει να φτιάχνω τα παιχνίδια του-παιχνίδια μου.

Και μιας και δεν μου αρέσει το σκάκι -το νιώθω να αναφέρεται σε μια περισσότερο οργανωμένη δομή κοινωνίας- προσπαθώ να σκεφτώ μιαν άλλη, όμοια συμβολική μορφή, αναπαράστασης της νέας κοινωνικής δομής.

Τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού προκύπτουν από το "Ισημερινό Ψύχος", αυτό το υπέροχο έργο του Enki Bilal.

Φτιάχνοντας τα στοιχεία του παιχνιδιού, "Anubis" και "Bastet" αρχίζουν να μορφοποιούνται σε αυτήν την νέα "σύγκρουση".

Αναζητώντας λοιπόν τον χώρο (?) και τους κανόνες (?).


Υ.Γ.1
Βλ. σχετικό κείμενο: Ανθρωπική γεωμετρία και ιστοχώρος (Δίχτυ)

Υ.Γ.2
Συνεχίζεται.•.