Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Το ένστικτο του (κοινωνικού) θανάτου...

"Το ένστικτο του θανάτου" μου 'ρθε που κατέβαινα στο "θέατρο διαμαρτυρίας" σήμερα στο Σύνταγμα αλλά όχι του Ζακ Μερσίν, ενός άλλου, του θανάτου της δικής-μας κοινωνίας.

Στην εξαιρετική ανάρτηση του πιτσιρίκου σήμερα με τίτλο "να ανθρωπέψουμε" αναφέρει ότι: "Το καλύτερο σεξ γίνεται μετά από τις πορείες και τις κηδείες".

Φυσικά, μόνο ο έρωτας διώχνει την αγωνία του θανάτου και αυτή την αγωνία ζούμε-σήμερα σε κοινωνικό επίπεδο.

Μα τελικά,  τη ζούμε?

Αν όλοι απ' αυτούς που 'χω διαβάσει να βαυκαλίζονται στο Δίχτι είχαν κατέβει-σήμερα στο δρόμο θα γίνονταν χαμός! Δεν ήταν έτσι όμως κι αντ' αυτού όλος ο κόσμος ήταν πηγμένος στην κίνηση να πάει στην δουλειά του.

Μα ποια δουλειά? Δουλειά είναι κάτι που θα το κάνεις κι αύριο, στην βουλή-σήμερα αυτό σου λεν: δεν υπάρχει αύριο! 

Αλλά αυτοί που ήταν σήμερα στην κίνηση θα πάν αύριο (που θα 'χει ψηφιστεί ο νόμος) βελάζοντας κάτω απ' τις σημαιούλες τους.

Σήμερα όμως ήταν "το καλό" και μολονότι πιστεύω ότι οι πορείες είναι ά-λογο (ταπεινώνει το συνειδητό-άρα κτηνώδες) μέσο αντίδρασης (γι αυτό δεν πάω), σήμερα-τουλάχιστον πήγα. Εγώ μόνος, μαζί με καμιά χιλιάδα άλλους "μόνους", είχα τουλάχιστον την ευχαρίστηση ότι απ' αυτό το θέατρο, δεν θα βγει κανείς να πει: δικός μου είναι.

Γιατί αυτό που συχαίνομαι περισσότερο απ' οτιδήποτε, είναι η εκμετάλλευση της παρουσίας μου, απ' τους γνωστούς-αγνώστους κομματάρχες και  συνδικα-λησταράδες.

Ελπίζω τουλάχιστον, πως σήμερα τους-την-έσκασα.


Υ.Γ. 1
Και θυμήθηκα την ατάκα από την γλυκιά συμμορία:

-Τι γίνεται Σοφία, πως πάει η επανάσταση?
-Γαμιέται
-Άψογη κυρία, περάστε...

...βλ. σχετικά το παρακάτω video



Υ.Γ. 2
Βλ. πρόσφατη σχετική ανάρτηση: επίκαιρος Κ. Καρυωτάκης