Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Μετάνοιες με υλικά

Μέρες που είναι, δεν λειτουργηθήκαμε όσο θα 'θελα, αλλά είπα να ανεβάσω μια παρουσίαση που είχα κάνει με τίτλο "μετάνοιες με υλικά".

Το έργο αυτό παρουσιάζει την αγιοπλαστική μου, μια αποκωδικοποίηση του Βυζαντινού σχεδίου και απόδοσή του στον χώρο και αυτό που συμβαίνει είναι μια τρισδιάσταστη απεικόνιση βασισμένη σε φόρμες της Βυζαντινής αγιογραφίας.

Στην προσπάθεια αυτή στόχος είναι η διατήρηση του κανόνα της Βυζαντινής Αγιογραφίας και η προβολή της στις τρεις διαστάσεις.

Ας με συγχωρήσει αν σκανδαλιστεί κανείς με αυτή την εικαστική φόρμα, τα 'φτιαξα αυτά, απλά και μόνο, σαν τη προσευχή και τη μετάνοιά μου.

Με αγάπη Χριστού,

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Οι αρχόντισσες της μύξας

Μια φορά και έναν καιρό, όχι πολύ μακρυά από 'δω, ζούσαν στην πόλη δύο κοριτσάκια.

Τα κοριτσάκια ήταν αδελφούλες και δεν ζούσαν ακριβώς μέσα στην πόλη μα δίπλα, σ' ένα δεντρόσπιτο στην αμυγδαλιά δίπλα στο ρέμα.

Η μια αδελφούλα είχε πολλές μύξες, η άλλη της έτρωγε.

Ζούσαν ήσυχα, αλλά μια μέρα, ένας τρομερός επιστήμονας ανακάλυψε ότι η μύξες είναι πολύτιμο συστατικό για κάτι. Αυτό το κάτι ήταν κάτι πολύ πολύ ακριβό και πολύ σπάνιο, έτσι οι μύξες άρχισαν να πουλιούνται πολλά-πολλά λεφτά.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Η Αγνή κι ο Θύρσος

Η Αγνή κι ο Θύρσος ήταν δύο μικρά ζουζούνια που ζούσανε στη ρεματιά.

Όνειρο είχαν να πετάξουν ψηλά, μα τα ζουζούνια είχανε πολύ μικρά φτερά, έτσι πέταγαν πάντα μόνο λίγα μέτρα πάνω απ' το έδαφος.
Η Αγνή κι ο Θύρσος
Μια μέρα, η Αγνή κι ο Θύρσος, πήγανε να δούνε κάτι κοριτσάκια που παίζανε σε ένα σπίτι εκεί κοντά. Τα κοριτσάκια παίζανε με τα μπουρμπουληθρήρια τους και δεν πρόσεξαν την Αγνή και τον Θύρσο που ήρθαν να τους κάνουν παρέα.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Εσταυρωμένος

Ο Εσταυρωμένος είναι ένα θέμα που με συγκινούσε από παιδί, αλλά αυτά που έφτιαχνα δεν είχαν κανένα θεολογικό υπόβαθρο.

Μπορεί όμως να 'χει θεολογικό υπόβαθρο ένα γλυπτό;

 Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο Άγιον Όρος με έναν εσταυρωμένο που είχα φτιάξει, και μου είπε ένας Ιερομόναχος: «τι είναι τούτο? εδώ σταύρωσες τον Φοίβο όχι τον Χριστό»...

Εκεί μου έδωσε να καταλάβω, πως το Βυζαντινό σχέδιο θεολογεί, πως ο Χριστός δεν είναι μια τραγική μορφή που κρέμεται απ' τον σταυρό, είναι ο Βασιλεύς του Κόσμου που «κλίνας την κεφαλή παρέδωσε το πνεύμα» και ως νικητής του θανάτου με τα ανοιχτά του χέρια αγκαλιάζει τον κόσμο.

Παρακάτω είναι μερικές φωτογραφίες από την δημιουργία ενός Εσταυρωμένου που προσπάθησα να είναι όσο το δυνατό πιο κοντά στο Βυζαντινό σχέδιο.

Το πρόπλασμα του έργου είναι σε φυσικό κερί και αυτή είναι η μορφή που έχει σήμερα περιμένοντας την χύτευσή του σε μπρούτζο.








Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Συνταγή ιγμορίτιδας

1ον: δεν είμαι γιατρός

2ον: έχω ταλαιπωρηθεί χρόνια με την ιγμορίτιδά μου

3ον: εδώ και 20 μέρες προσπαθούσα να έχω σε καταστολή μια ιγμορίτιδα που με τριγύριζε με ισχυρά σπρέυ κορτιζόνης, φυσιολογικούς ορούς, αντισταμινικά χάπια και συναφή σκευάσματα.

Τις τελευταίες 5 μέρες, βλέποντας ότι τα σπρέυ κορτιζόνης δεν δουλεύουν πια,  οι φυσιολογικοί οροί και τα σχετικά σκευάσματα δεν πρόσφεραν τίποτα και αναγνωρίζοντας τα συμπτώματα μιας ιγμορίτιδας που εξελίσσονταν (μέσα σε μια κατάσταση απελπισίας και πονοκεφάλων) πειραματίστηκα με τα ιγμόρια μου ως εξής:

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Το κοριτσάκι που βρομούσε προβατίλα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι που δεν του άρεσε καθόλου το νερό.

Μήπως δεν του άρεσε επειδή ήταν από ζάχαρη και θα έλιωνε? 

Όοοχι, δεν ήταν από ζάχαρη ούτε θα  έλιωνε. 

Μήπως δεν του άρεσε επειδή ήταν απ' αλάτι και θα έλιωνε? 

Όοοχι, δεν ήταν απ΄αλάτι ούτε θα  έλιωνε. 

Μήπως δεν του άρεσε επειδή ήταν από λάσπη και θα έλιωνε? 

Όοοχι, δεν ήταν από λάσπη ούτε θα  έλιωνε. 

Τότε τι δεν άρεσε σ' αυτό το κοριτσάκι? 

Απλά δεν του άρεσε το νερό, έτσι κάθε φορά που έμπαινε για μπάνιο άρχισε να στριγκλίζει και να στριγκλίζει τόσο, ώστε η μαμά κι ο μπαμπάς της φοβόντουσαν ότι θα τους φέρουν οι γείτονες την "Πρόνοια" γιατί ακούν πως βασανίζεται ανεξήγητα ένα παιδί. 

Κάποια μέρα όμως, η μαμά και ο μπαμπάς συμφώνησαν να την αφήσουν να το διαχειριστεί μόνη της, και αποφάσισαν να σταματήσουν να την κάνουν μπάνιο, όπως επιθυμούσε.  

Η κόρη τους τότε χαρούμενη άρχισε να παίζει, να κυλιέται στις λάσπες, να τρέχει και να χοροπηδάει μέσ' την χαρά. 

Της  πρώτες μέρες, το έκανε αυτό με φίλους της αλλά, όσο περνούσαν οι μέρες, άρχισε να βρομάει και οι φίλοι της αρχίσανε να μην την πλησιάζουν πολύ κοντά γιατί μόλις έτρεχε το κοριτσάκι, παφ το μαλλί του απ' τη μία, πουφ το μαλλί του απ' την άλλη, σκορπούσε τόσες μυρωδιές που τα παιδάκια τρέχανε μακρυά για να τις αποφύγουν. 

Το κοριτσάκι ήταν χαρούμενο, ήταν κι ανεξάρτητο κι έκανε μόνο του κούνιες και πέρναγε καλά, δεν το πείραζε καθόλου που δεν έκανε μπάνιο. 

Μια μέρα όμως, όπως γυρνούσε σπίτι του, κοντά στη ρεματιά, βλέπει ένα ξανθό αγοράκι που το λέγαν Αραγκόν  να περπατάει με ένα μεγάλο σκύλο που τον λέγαν Έμπλυσι. 

Ο σκύλος, ο Έμπλυσι, μόλις είδε το κοριτσάκι, έτρεξε κατά πάνω του και άρχισε να χοροπηδάει γύρω του και να του γαβγίζει. 

Το αγοράκι, ο Αραγκόν, προσπάθησε να τον κρατήσει, αλλά ο σκύλος ήτανε πολύ μεγάλος (ένα τσοπανόσκυλο) και ήταν αδύνατον να τον κρατήσει. 

Πήγε όμως τρέχοντας κοντά στον Έμπλυσι και με απορία είπε στο κοριτσάκι: συγνώμη, δεν μου το έχει ξανακάνει, δεν καταλαβαίνω τι έπαθε και άρχισε να σου γαβγίζει.

Τότε το κοριτσάκι που αγαπούσε τα σκυλάκια (και του άρεσε και ο Αραγκόν) του είπε τινάζοντας με νάζι το κεφάλι: δεν πειράζει. 

Με το τίναγμα όμως του κεφαλιού, έφυγε μια μπόχα απ' την κοτσίδα της και πήγε στον Αραγκόν που είπε: αχ τώρα κατάλαβα!!! σε πέρασε για προβατάκι!!! να γιατί σου γάβγιζε!

Τι κρίμα, θα ήθελα πολύ να σου πω να πάμε παρέα βόλτα μα δεν μπορώ. ο σκύλος μου ο Έμπλυσι θα σε γαβγίζει συνέχεια. 

Τότε το κοριτσάκι έφυγε στεναχωρημένο και πήγε σπίτι στον μπαμπά του και τον παρακάλεσε να την κάνει μπάνιο και να της λούσει τα μαλλιά. 

Ο μπαμπάς της, πήρε το ρόλο του πολύ στα σοβαρά, ανέβηκε στο κοντινό βουνό, μάζεψε όλα τα αρωματικά βότανα που βρήκε και έφτασε μέχρι την κορυφή που φύτρωνε το αφρολουτρόχορτο. Αυτό το χόρτο ήταν η βάση για να το βράσει στην κατσαρόλα μαζί με τ' άλλα και να  φτιάξει το καλύτερο σαμπουάν. 

Αφού έφτιαξε το καλύτερο σαμπουάν, ο μπαμπάς φώναξε το κοριτσάκι και του έκανε μια σαπουνάδα, δεν έπιασε την ξέπλυνε, του έκανε δεύτερη σαπουνάδα, δεν έπιασε την ξέπλυνε, κάπου στην τρίτη άρχισε να πιάνει και στην τέταρτη έγινε μια πηχτή κι ωραία σαπουνάδα που πήρε μαζί της όλες τις μυρωδιές και την προβατίλα. 

Χαρούμενο το κοριτσάκι, την άλλη μέρα κατέβηκε το απόγευμα στην ρεματιά. 

Εκεί είδε από μακρυά το αγοράκι, τον Αραγκόν, με τον σκύλο του τον Έμπλυσι να έρχονται προς αυτή. 

Στην αρχή ο σκύλος δεν την πρόσεξε καθόλου, μετά όμως πλησιάζοντάς την, άρχισε να κυλιέται στο χώμα και να της δείχνει την κοιλιά του να τον χαϊδέψει. 

Ήρθε πάλι το αγοράκι ο Αραγκόν μουρμουρίζοντας: τι έπαθε αυτός πάλι σήμερα...

Πλησιάζοντας όμως κοντά στο κοριτσάκι, του ήρθαν αυτές οι υπέροχες μυρωδιές απ' τ' αγριολούλουδα και είπε στο κοριτσάκι: έέέ εσύ, σου έφυγε η προβατίλα, θέλεις να πάμε βόλτα παρέα, νομίζω πως κι ο σκύλος μου ο Έμπλυσι θέλει να έρθεις μαζί μας. 

Το κοριτσάκι χάρηκε πολύ και του 'γνεψε καταφατικά με το κεφάλι. Πήγε λοιπόν το αγοράκι ο Αραγκόν, την πήρε απ' το χέρι και περπάτησαν χεράκι-χεράκι δίπλα στη ρεματιά με το σκύλο, τον Έμπλυσι, να χοροπηδάει γύρω τους. 

Ο ήλιος έδυε, φύσαγε ένα γλυκό αεράκι και ο μπαμπάς πήγε για τσίπουρα.