Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Η μια (και μόνο) συνταγή να λειτουργεί το μαγαζί

Κάθε άνθρωπος, σε κάθε οργανωμένο σύστημα, εργάζεται με μια δικιά του "Παραμύθα".
Αν ήσουν σε κάποια χώρα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" θα εργαζόσουν για το Κοινό Καλό, μα όπου κι αν είσαι σήμερα, θα εργασθείς για τα Δικά-σου φράγκα. 

Γενικά λοιπόν η μόνη "Παραμύθα" που έχει επικρατήσει είναι τα φράγκα και πως μπορεί ο καθ' ένας από εμάς να τα κατακτήσει και τελικά να τα υπηρετήσει. 

Είναι τα λεφτά "κακά"? Αν ήταν το μέσον θα μπορούσε να τα πει κανείς και αποδεκτό. Είναι όμως ο ένας και μοναδικός σκοπός και στόχος. 

Στα πλαίσια όμως αυτής της "Παραμύθας" υπάρχουμε μονοδιάστατα, με μονοσήμαντες απαντήσεις, χωρίς να αξιολογούμε καμία άλλη εναλλακτική πρόταση. 

Έτσι θα πούμε ότι κάθε "δημόσιο" και κάθε "δημόσιος υπάλληλος" είναι αντιπαραγωγικός (αφού η εργασία για το Κοινό Καλό δεν υπάρχει ως αξία) ξεχνώντας παράλληλα ότι "δημόσιοι υπάλληλοι" στον "υπαρκτό σοσιαλισμό", οργανώθηκα και παρήγαγαν τέτοιο έργο που έστειλε τον άνθρωπο στο φεγγάρι. 

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Γλυπτική 2011-2012

Στην παρακάτω προβολή, είναι έργα που έφτιαξα την περίοδο 2011-2012.
Δείτε σχετικά την ανανεωμένη ιστοσελίδα και μορφή του παιχνιδιού Γένεσις. Το Παιχνίδι του Ανθρώπου στον Κόσμο όπως διαμορφώθηκε το 2012.

Δείτε επίσης μέσα στο εργαστήριο από τη σχετική ιστοσελίδα στο facebook.

Ψωνίστε ελεύθερα από το e-shop: http://gfivos.gr/

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Χαίρειν

Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς λεφτά. Ούτε είναι εύκολο να είναι αφεντικό.

Το χειρότερο όμως είναι να είσαι αφεντικό χωρίς λεφτά. 

Μερικές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να συμπάσχω, να συμπαρίσταμαι και να λυπάμαι όλους αυτούς τους τυπάκους που κάναν την "καλή" και πιάσαν-τώρα το τιμόνι. Σύντομα όμως μου περνάει. 

Σήμερα όμως είναι αυτονών ημέρες: χαράς και δόξας (σύμφωνα με το αξιακό τους σύστημα). 


Αφού όμως η ευτυχία τους, μετριέται με το χρήμα, παρ όλες τις χαρές και τα πανηγύρια που κάνουν, το ότι το χρηματιστήριο σήμερα είναι απαθές, λέει κάτι σε κανέναν? 

Οικοκοινότητες της Λένα Κατσίμπρα (Γεωγράφος, M.Sc.)

Με τον όρο οικοκοινότητες (ecovillages ή ecomunicipallities) νοούνται οι κοινότητες που παρουσιάζουν λόγω της κοινωνικής, οικονομικής και οικολογικής τους οργάνωσης (μεθόδους κατασκευής, λειτουργίας και των δηλωμένων τους στόχων) κάποια σημαντικά διαφοροποιά χαρακτηριστικά από το μέσο όρο των ανθρώπινων κοινοτήτων σε μία ευρύτερη περιοχή προς την κατεύθυνση της βιωσιμότητας. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων κοινοτήτων που έχουν δομηθεί από την αρχή ή αναδομηθεί σε υπάρχουσα υποδομή και τα οποία διατείνονται ότι λειτουργούν ως ισχυρά εναλλακτικά εργαλεία αειφορικής ανάπτυξης. Οικοκοινότητες υπάρχουν πολλές σε όλα τα σημεία του πλανήτη, αλλά το κίνημα των οικοκοινοτήτων που αναπτύχθηκε κυρίως στη Βόρειο Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη, πρόσφατα γνωρίζει μία ραγδαία άνθηση κυρίως ως αντίδραση στις διεθνείς πολιτικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές εξελίξεις [1]. 1.

"Ιδιωτικοί" Vs "Δημόσιοι"

Συχνά ακούγεται από ιδιωτικούς υπαλλήλους και τους  απασχολούμενους, εν γένει, στην "Αγορά" πως πρέπει να απολυθεί κόσμος απ' το Δημόσιο.

Θεωρούν ότι: όπως "πλήρωσαν" αυτοί την λιτότητα με ανεργία και πτώσεις, πρέπει να πληρώσουν και οι Δημόσιοι υπάλληλοι το αντίστοιχο τίμημα.

Εκδικητικά λοιπόν λεν: πάω-πάτο, να έρθει και ο άλλος, να πάμε μαζί.

Δεν σκέφτονται όμως το εξής: Με αυτό το μέτρο της "διαθεσιμότητας"-"εφεδρείας" ένας απολυμένος δημόσιος υπάλληλος θα παίρνει για ένα χρόνο το 75% του μισθού του, δηλαδή για την ώρα, πάνω-κάτω 500 € το μήνα.

Ένας τυπικά σκεπτόμενος δημόσιος υπάλληλος που θα βγει στην "Αγορά" να παίξει με τους όρους της θα πει: ΈΡΧΟΜΑΙ ΤΖΆΜΠΑ (για να μάθω, για να εκπαιδευτώ, για να ελπίζω πως του χρόνου θα 'χω μια δουλειά).

Δεν θα διεκδικήσει το μεροκάματο (αφού στοιχειωδώς θα του το έχει καλύψει το δημόσιο για ένα χρόνο) και θα είναι ο πιο ευέλικτος υπάλληλος που θα έχει υπάρξει ever!!!

Ας προσέχουν λοιπόν αυτοί που εκδικητικά θέλουν να απολυθεί κόσμος απ' το δημόσιο, γιατί ξαφνικά θα δουν την αγορά να πλημμυρίζει φθηνότατους-τζάμπα ανταγωνιστές τους.  

Κι ας σκεφτούν πόσο θα πάει το (προσδόκιμο) μεροκάματό τους τότε.