Του Στάθη από την Ελευθεροτυπία της 12.12.11

Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής (μέρος 2ο, ολίγον τι άσχετο) από το ιστολόγιο Techie Chan

Βλ. ολόκληρη την σχετική ανάρτηση: Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής (μέρος 2ο, ολίγον τι άσχετο) από το ιστολόγιο Techie Chan,.απ' όπου το παρακάτω απόσπασμα:

"Τέσσερα χρόνια μέσα σε μια καπιταλιστική κρίση που οι περισσότερες γενιές ούτε να ονειρευτούν δεν θα μπορούσαν (με την καλή και την κακή έννοια) η αριστερά από τη μία είχε τα μακροσκοπικά εργαλεία που μπόρεσαν να την αφηγηθούν και να προβλέψουν την εξέλιξή της. Αλλά από την άλλη -σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της- συνεχίζει να προσπαθεί να χωρέσει το σημερινό κόσμο στα ίδια ιδεολογικά σχήματα που απέτυχαν να τον εξηγήσουν πριν από 40 χρόνια. Προσπαθούν να τους χωρέσουν στο ίδιο στενό και ιστορικά άκαιρο κουτάκι του προλετάριου, κάνοντας διάφορες εκπτώσεις στο τι είναι ένας προλετάριος, λίγο πολύ σαν τους φιλελεύθερους που κάνουν διάφορες εκπτώσεις για να αποδείξουν ότι υπάρχει ελεύθερη αγορά.

Δεν είναι κακό να κάνεις εκπτώσεις και αλλαγές προκειμένου να χωρέσεις στο σήμερα μια παλιά περιγραφή. Αλλά όταν αλλάζεις τα εισερχόμενα του τι είναι ο νέος προλετάριος, δεν μπορείς να μένεις σταθερός στα εξερχόμενα πορίσματα αυτής της περιγραφής. Ο σημερινός δυτικός “προλετάριος” της αριστεράς δεν είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει πέρα από τις αλυσίδες του και ταυτόχρονα δεν είναι τόσο απαραίτητος για την παραγωγή όσο παλιότερα (όπως μας δείχνει η μόνιμη και χρόνια ανεργία). Άρα παύει να αποτελεί και το τέλειο επαναστατικό υποκείμενο με τους όρους του 19ου αιώνα. Κι έτσι δημιουργούν ένα “παράδοξο” στην αφήγηση. Αφού είναι όλοι προλετάριοι και αφού οι προλετάριοι είναι τα τέλεια επαναστατικά υποκείμενα, γιατί δεν έχουν ξεσηκωθεί όλοι μαζί να βουτήξουν στην επαναστατική παραζάλη? Γιατί δεν ψηφίζουν ως προλετάριοι και γιατί δεν χορεύουμε όλοι σάμπα όπως στον ισημερινό και στη βενεζουέλα? Γιατί ακόμα υποστηρίζουν αυτό το ηλίθιο κατασκεύασμα των τραπεζιτών του ευρώ?

Read more »

Του Στάθη από την Ελευθεροτυπία της 6.12.11

Με-ποιους να πάμε, και τι να αφήσουμε...

... αναρωτιόμασταν με ένα φίλο, χθες το μεσημέρι για-όταν μας αφήσουν να ψηφίσουμε (λέμε τώρα) και έτσι έκανα τις παρακάτω σκέψεις.

Αυτό που θα θελα να υποστηρίξω είναι μια συλλογικότητα που θα εκφράζει τους Ανθρώπους. 

Μετά βεβαιότητας λοιπόν, δεν θα υποστηρίξω τα κόμματα των Τραπεζών (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, κ.λπ.).

Μα-μήπως η επιλογή μου συγκλίνει στα "αντιμνημονιακά" κόμματα?

Τα "παραδοσιακά" κόμματα της κοινοβουλευτικής "αριστεράς", καλούν τον κόσμο να πεινάσει (και να είναι περήφανος γι αυτό) μέσ' από κάτι απίθανες σαλονάρες... και κάτι μου βρωμάει εδώ... Σε μια υποθετική περίπτωση (λέμε τώρα) που θα διαχειριστούν αυτά την εξουσία, έχω την βεβαιότητα πως: ότι έχει απομείνει, θα διανεμηθεί σε κάτι απίθανους-κολλητούς-συμβούλους "σοφούς" να κάνουν κάτι ερευνητικά-μπόμπες: ρύθμισης της μετα-κοινωνικο-πολιτικής ένταξης επαναστατικοποιημένων επιθεμάτων τοκοχρεολυσίων, σε αλληλέγγυες μονάδες ριζοσπαστικής διαχείρισης.

Περιμένοντας-λοιπόν τα πορίσματα των μελετών, αυτή η εναλλακτική "νέα Τάξη" (μπρρρρ), θα τσακώνεται ανηλεώς και στο δια ταύτα (μόνο-και-μόνο) για την-όποια καρέκλα (γιατί-πάλι αυτό-και-μόνο είναι το σύστημα στο οποίο εκπαιδεύτηκε) σε ένα κυκεώνα βερμπαλισμού (ακόμη χειρότερο του υπάρχοντα).

Εναλλακτικά, αυτά τα "δεν πληρώνω" δεν με εμπνέουν. Αυτό-γιατί, θέλω να πληρώνω φόρους, όσο αντέχω τουλάχιστον, για να έχω παιδεία και υγεία.

Άρα, με ποια λογική,: αυτοί που σήμερα λένε να μην πληρώνουμε, αν (λέμε τώρα) κυβερνήσουν, θα μας πουν τώρα πληρώστε και τι θα είναι το "καλό" για-να πληρώσουμε???

Έτσι: δεν ελπίζω τίποτα από την  υπάρχουσα πολιτική κατάσταση.

Εφιάλτες-μου...

Η Αγορά βαστάει ένα μωρό στην αγκαλιά που χαϊδεύεται και το λέει "Ανάπτυξη".

Όλοι θέλουν να παίξουν μαζί του και πλησιάζοντας και 'γω για να το χαϊδέψω, είδα ότι απ' τα βλέφαρά του έβγαιναν ίνες από βαμβάκι... και πάγωσα... γιατί δεν ήξερα αν το μωρό ήταν ένα ταριχευμένο μωρό που κουνιόταν από κάποια εξωτερική αιτία, ή-αν, ακόμα-ακόμα, του λείπανε τα μάτια και είχε στην θέση τους βαμβάκια.

Μ' έπιασε μεγάλος τρόμος.

Μα μόλις άνοιξα το στόμα μου για να φωνάξω, ένοιωσα κομμάτια γυαλιού καρφωμένα στην γλώσσα μου, γιατί-λέει όπως κοιμόμουνα μάσησα την οθόνη του laptop.

Ένοιωσα πως ήταν μάταιο να τα βγάλω και δεν υπήρχαν πια νοσοκομεία και γιατροί να πάω, να μου τα βγάλουν.

Σώπασα-λοιπόν καταπίνοντάς-τα.