Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι στον τόπο μας περιέχονται πολύτιμοι μοχλοί της Αγοράς όπως ο χρυσός και ο ήλιος, ενώ εικάζουμε ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι όπως πετρέλαιο, ουράνιο, κ.λπ.
Για την μόχλευση αυτών των στοιχείων στην Αγορά, πρέπει να γίνει «κάτι» (εξόρυξη, φωτοβολταϊκά κ.λπ.).
Αυτό το «κάτι» που ποτέ δεν κάναμε εμείς οι ίδιοι τις περιόδους που ενδεχομένως θα μπορούσαμε, πραγματοποιείται σήμερα από άλλους, οι οποίοι, σε αρμονική συνεργασία με την Αγορά, εξετάζουν τον καλύτερο τρόπο να το υλοποιήσουν.
Προφανώς και θα το οργανώσουν βελτιστοποιώντας τις οικονομικές παραμέτρους, αλλά η προστασία του (κάθε) τόπου δεν εξαρτάται από την βελιστοποίηση των οικονομικών παραμέτρων ενός έργου. Ίσα-ίσα για να προστατευθεί το περιβάλλον ενός τόπου όταν εκεί πραγματοποιούνται «βρώμικες» δραστηριότητες, οι οικονομικές παράμετροι μπαίνουν στην πάντα.
Σήμερα λοιπόν, βλέπουμε ένα όμηρο κράτος, το οποίο κοιτά να ξεπουλήσει όποιον μοχλό απ’ αυτούς μπορεί, έχοντας όμως ως δεδομένο ότι αυτοί που τελικά αποφασίζουν και αυτοί που τελικά ενεργούν, ζουν πολύ-πολύ μακριά από τις-όποιες «βρώμικες» δραστηριότητες.
Μα κάθε άνθρωπος αναπτύσσει οικολογική συνείδηση όταν έρχεται αντιμέτωπος με τα σκουπίδια που ο ίδιος παράγει, αλλά δυστυχώς, η πολυτέλεια αυτής της χωρικής σύγκλισης δεν υπάρχει στο σύστημα λήψεως των αποφάσεών μας.
