Επικαιρότητα: Μ. Ρασούλης και Ν. Άσιμος (σκίτσα σε πηλό)

Δυο προσωπικότητες που αγάπησα πολύ ήταν ο Νικόλας Άσιμος και ο Μανώλης Ρασούλης.

Τους θυμήθηκα πρόσφατα, που φαίνεται το σύστημα στην γύμνια του και οι στοίχοι τους μοιάζουν να γίνονται κτήμα των πολλών (και όχι των λίγων όπως παλιά).

Γιατί ανεξάρτητα των-όποιων πολιτικών καταβολών μπορεί ο καθένας να 'χει, τώρα που νιώθει ο κόσμος στο πετσί του το τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός, έχω την αίσθηση πως ωριμάζει (συλλογικά) μια νέα αντίληψη.

Σκυλοκαυγάς

Χθες που έβρεχε, πήγαμε σε ένα pet shop για να χαζέψουμε.

Και έβλεπε η κόρη μου τα κουτάβια, κι ήταν πολύ χαριτωμένα.

Το πρόβλημα που υπάρχει όμως είναι πως τα χαριτωμένα κουτάβια μεγαλώνουν, γίνονται σκύλαροι και εννοείτε δαγκώνουν.

Μολονότι δεν είμαι ρατσιστής έχει διαπιστωθεί πως η επιθετικότητα ενός σκύλου εξαρτάται από την ράτσα του και γενικότερα τις "προδιαγραφές" του.

Το ευρύτερο πολιτικό σύστημα (χρόνια τώρα) εκτρέφει πανομοιότυπους σκύλους. Έτσι, μπορεί η μορφή των σκύλων να είναι διαφορετική, η κουλτούρα τους όμως (αν μπορεί να υποτεθεί πως έχουν) είναι μια και αυτή.

Μα αν τα σκυλιά διαφωνήσουν μεταξύ τους, δεν έχει θέση ο Λόγος, απλά γίνεται ένας σκυλοκαυγάς.

Αυτό σημαίνει εμφύλιος. 

Με τους ινδιάνους φίλοι μου, με τους ινδιάνους.

Τώρα που το πολιτικό σκηνικό ανατρέπεται πάραυτα και διάφοροι συμπαθείς τύποι αρθρογραφούν με τρομερή έκπληξη (απ' τα δεξιά) για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (απ' τ' αριστερά)  για την άνοδο της Χ.Α. μοιάζει πως όλοι θα πρέπει να πάν ή εδώ ή εκεί.

Όσον αφορά την "έκπληξή" τους, μου θυμίζει το παραμύθι "Η αληθινή ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας" που λέει κάπου: ΣΟΚ η Κοκκινοσκουφίτσα δεν είναι πια νούμερο 1!!!

Read more »

I will make YOU!

Κρίση (ηλικίας)

Κάθε Σεπτέμβρη προετοιμάζομαι για τα γενέθλιά μου και την επικείμενη κρίση ηλικίας μου.

Φέτος θα κλείσω τα σαράντα και ακούγεται ακόμα πιο βαριά.

Το προσδοκώμενο (αισιόδοξο) του σήμερα είναι πως θα ζήσουμε μέχρι τα 70-80 (λέμε-τώρα, για να γελάσουμε).

Άρα στα σαράντα, σκατζάρεις (ας πούμε) περισσότερο από τη μέση της ζωής σου.

Αλλά όπως διαμορφώνονται οι συνθήκες στην δουλειά μας, καταλαβαίνω πως θα πρέπει να δουλεύουμε πάνω-κάτω μέχρι τα 70 (και να ευχόμαστε να έχουμε δουλειά μέχρι και τότε).

Αν υποθέσουμε ότι δουλεύω (επίσημα) απ' όταν γράφτηκα στο ΤΣΜΕΔΕ (14 χρόνια τώρα) καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα πρέπει να δουλεύω για άλλα 30 χρόνια!!!

Τι καλά!!! Ακόμα δεν έχω ενηλικιωθεί (σαν εργαζόμενος) και έχω όλη τη ζωή μπροστά μου!


Υ.Γ.
Βλ. σχετική ανάρτηση από τον πιτσιρίκο: επιδόματα για όλους