Για το κράτος-Monopoly

Νομίζοντας ότι έχεις τακτοποιήσει όλες σου τις εκκρεμότητες, κάθεται μια στραβή και πρέπει να πας στον ασφαλιστικό σου φορέα.

Και πάνω στη στραβή ανακαλύπτεις ότι χρωστάς-λέει στον ασφαλιστικό σου φορέα: πάνω κάτω ένα χιλιάρικο.

Έτσι ζούμε το κράτος-Monopoly στο οποίο: κάνεις ένα βήμα-σηκώνεις μια κάρτα και ποτέ δεν ξέρεις τι θα σκάσει από κάτω.

Για τον Γιάννη Δρακόπουλο και τους Δημοκρατικούς

Φίλος μου καλός, ο Γιάννης Δρακόπουλος.

Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός και ηθοποιός, ιδιαίτερα χαρισματικός, με εξαιρετική καλλιέργεια, πολιτεύεται με τους Δημοκρατικούς στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας.

Σε αντίθεση με παιδιά του κομματικού σωλήνα, είναι δημιουργός μιας φαντασιακής-εξαιρετικά δημιουργικής πορείας και πατέρας της Αλεξάνδρας.

Πολλά μπορώ να γράψω για τον Γιάννη αλλά είναι σεμνός και θα είμαι λιγομίλητος.

Τον εκτιμώ και τον αγαπώ ιδιαίτερα. Παράλληλα, θεωρώ πως ο πολιτικός χώρος με τον οποίο πολιτεύεται, οι Δημοκρατικοί, είναι ένας εξαιρετικά αξιοπρεπής χώρος και τον υποστηρίζω (βλ. σχετικά http://www.dimokratikoi.gr).

Είναι γεγονός βέβαια πως αυτό που θεωρούμε δημοκρατία μας οδηγεί μονοσήμαντα στην επιλογή διαχειριστάκων της εξουσίας και κατά συνθήκη (ας μην πω κανόνα) αλητών (βλ. σχετικά κείμενα του ιστολογίου για το Δίχτι την εκπαίδευση κ.α. αμαρτίες-τις άλλες αμαρτίες) .

Αλλά είναι όμορφο να υπάρχουν αυτές οι επιλογές.

Και κάτι που είχαμε φτιάξει παλαιότερα: Γραπτά μηνύματα, «Ποιητική συλλογή» που γράψαμε με τον Γιάννη τον καιρό που ανεβοκατεβαίναμε στο Λαύριο

Πάει με την όπισθεν το αεροπλάνο?

... του Σ.Μ.

Για την ομορφιά και τον χρόνο

Πως αξιολογείται η ομορφιά σ' ένα οποιοδήποτε έργο του Ανθρώπου, της Φύσης και τον ίδιο τον άνθρωπο?

Θα έλεγα πως αξιολογείται όταν γερνάει όμορφα. Ο χρόνος είναι το μόνο φίλτρο που αξιολογεί την ύπαρξη, όχι όταν αυτή είναι φρέσκια, νεαρή και περιέχεται μέσα της ολόκληρο το απόθεμα της λίμπιντο της αναπαραγωγής, μα όταν έχει στερέψει από τούτο.

Ίσως αυτός να είναι και ο δείκτης για το αν αυτή, η γέρικη ομορφιά, αξίζει (ή έχει την τάση) να αναγεννηθεί και περιέχει μέσα της κάτι που ο πόθος της αίσθησης (η ομορφιά της) το κάνει αθάνατο.


Υ.Γ.
Βλ. σχετικά με την έννοια της αναγέννησης την περιγραφή του παιχνιδιού: ΓΕΝΕΣΙΣ. Το παιχνίδι του Ανθρώπου στον Κόσμο

Για το γεροντο-μοίρι της εξουσίας

Διατυπώνεται ως άγραφος νόμος: το γεροντο-μοίρι, αυτό που θα κρατήσει ο γέρος για ν' αφήσει σ' αυτόν που θα τον φροντίζει μέχρι να πεθάνει.

Όσον αφορά την περιουσία και την αυτοματο-ποιημένη λειτουργία της πράξης, η απουσία ασφαλιστικού συστήματος και η απ-αξίωση ανήμπορων ανθρώπων, οδηγούν συνειδητά τον κόσμο στο να υποκύπτει σε αυτό το άτυπο καθεστώς εκβιασμού του αυτονόητου δηλαδή της φροντίδας, της αγάπης και τελικά της αξιοπρεπούς μετάβασης στον θάνατο.

Ακόμη όμως και σ' αυτό το καθεστώς, η αξιοπρέπεια της μετάβασης σηματοδωτείται από την πολιτεία του κάθε ανθρώπου και όχι υπό το καθεστώς του εκβιασμού που λέει "θα σ' αφήσω τα γκα-φρα".

Παράλληλα μ' αυτό, σημείο προβληματισμού αποτελεί το πως η "Δημοκρατία" που ευαγγελιζόμαστε δημιουργεί όμοιες δομές για την αναπαραγωγή καθ' ενός "κουμανταδόρου" της.

Έτσι, αξιοσημείωτο είναι το πως: κοινά επώνυμα αναπαράγονται στην πολιτική και αλλού, σαν να 'ναι μονοσήμαντη η πορεία κάθε μωρού από την γέννησή του.

Επίσης, αξιοσημείωτο είναι το πως αυτοί που εκτός του κληρονομικού δικαιώματος αναπαράγονται, είναι αυτοί που θα τύχουν να τρυπώσουν και ν' αρπάξουν το γεροντο-μοίρι του κάθε μηχανισμού (με ταπεινά αισθήματα, υποκύπτοντας σε αυτό το άθλιο καθεστώς εκβιασμού).

Μα όσο η Δημοκρατία θα υποκύπτει στα γεροντο-μοίρια της εξουσίας, δεν θα υπάρχει ευλογία σ' αυτόν τον τόπο.